Τρίτη, 25 Απριλίου 2017


ΖΑΚΥΝΘΟΣ : ΤΟΥ  ΙΟΝΙΟΥ ΤΟ ΣΜΑΡΑΓΔΙ
Αν στην  Κυλλήνη  ποτέ βρεθείς
στην Ζάκυνθο να πηδήσεις
στην τέταρτη διάσταση  θα βρεθείς
ποτέ δεν θα την λησμονήσεις
Της Άρτεμης και του Απόλλωνα  νησί αγαπημένο
η αρμονία με το θρύλο είναι εδώ συνυφασμένο
πρώτος βασιλιάς ο Ζάκυνθος εξ’ ού και η ονομασία
γιός του Δάρδανου   ένδοξου βασιλιά της Τροίας
ακόμη και ο  Όμηρος   την  αναφέρει  στα βιβλία
Από δω πέρασαν κατακτητές  πολλοί
Ρωμαίοι, Ρώσοι, Γάλλοι, Άγγλοι, Ενετοί και Βυζαντινοί
για να αναφέρω μόνο μερικούς
όλοι αφομοιώθηκαν   από τους Ζακυνθινούς
μα  την θέληση τους για ελευθερία δεν την
νίκησε  κανείς
Εδώ το μπλέ της θάλασσας   και του ουρανού
χίλιες αποχρώσεις  δίνει με  το πράσινο του βουνού
λόγγοι και    κήποι  ανθισμένοι ,  άνθρωποι ευγενείς πολιτισμένοι
σπουδαίοι   λόγιοι  βγήκαν  διακεκριμένοι
μπορεί οι ποπολάροι να  επιβλήθηκαν    στο αρχοντολόι
από δώ  βγήκαν  της ελευθερίας
πρωταγωνιστές  με μέγιστο στον Αγώνα  μπόι
Του Κάλβου και του  Σολωμού
εδώ το  πάνσεπτο μαυσωλείο
εδώ φυλάσσεται στο πρωτότυπο
ο Εθνικός  μας Ύμνος στο  Μουσείο
«Από τα  κόκκαλα τριμμένα
των Ελλήνων  τα  ιερά
πλεονάσματα   αρπαγμένα
από την  σιωνιστική   γενιά
πίνει αίμα, τρώει σάρκες
τρέφεται και  με παιδιά
του Οβριού η μαύρη   χείρα
τα Ελληνόπουλα τα  κυνηγά»
αν τον ύμνο έγραφε σήμερα ο Σολωμός(1798-1857)
κάπως έτσι θα τον άρχιζε ασφαλώς
και ας τον  κατηγορούσαν σαν «εθνικιστή» και ακροδεξιό
«Αν μου δώσει η μοίρα μου
στην ξένη γη   να ταφώ
γλυκύς είν’ ο θάνατος
μόνον   στην πατρίδα  μου
αν  κοιμηθώ» (Κάλβος  1792-1869)
Λησμόνησα  τον Ξενόπουλο Γρηγόρη
θρέμμα ζακυνθινός   γεννήθηκε  στην Πόλη
μυθιστοριογράφος -  συγγραφέας που τον ξέρουν όλοι
ο πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
τώρα  απειλούν  να μας την κλείσουν  πρόεδρε
της Εφορίας  οι διαβόλοι
Εδώ το λείψανο του Αϊ Διονύση της νήσου  ο προστάτης
άσυλο έδωσε στον φονιά του αδελφού του
και  παρά το νόμο πράττει
στο δικαστή  δεν τον παρέδωσε
δικό του νόμο  έβαλε
αντίθετα ο σοφός Σωκράτης
δεν το σκασε από τη φυλακή
το νόμο της πολιτείας θα τηρήσει
και ήρεμος στη φυλακή με το κώνειο
θα τελευτήσει
δύο διαφορετικές κοσμοθεάσεις
του  Έλληνα τον ψυχισμό τον έχουνε πειράξει
Της ομορφιάς και βιοποικιλότητος
η Ζάκυνθος το φυσικό «υποθηκοφυλακείο»
πανέμορφα βουνά, βαθύσκια δάση, λουλουδιασμένος
κάμπος και δαντελένιες   ακρογιαλιές
εδώ  προσορμιζόταν και του Οδυσσέα το πλοίο
παντού άνθη  ευωδιές και καλαμιές
απόκρημνο του Εγκέλαδου το δυτικό προσωπείο
Ζάκυνθος ένα ανοιχτό της φύσεως  μνημείο
Εδώ  θα δεις  την πιο όμορφη στον κόσμο ακτή
το περίφημο ‘ναυάγιο’
από  μέσα   αναβλύζει  φωτισμός  τυρκουάζ ,  χρωματιστός
αστραφτερός σαν το διαμάντι   Taj Mahal
μαυλιστικός , μπλέ-θαλασσί , καθάριος
Με τα δελφίνια του πελάγους  ο Ποσειδώνας
ερωτικά  παίζει  με  τη Μέδουσα  γοργόνα
εδώ η ωραιότητα όχι στα πλούτη
στα κρύα του βορά και στα χιόνια
στην   αυτάρκεια και ισορροπία  σώματος, πνεύματος και    ψυχής
στον Ορφέα  εσπερινό σκορπούν   κάτι  αηδόνια
εδώ φωλιές φτιάχνουν αυτή την εποχή και τα χελιδόνια
Τα καλοκαίρια   και η   Καρέτα- Καρέτα καταφθάνει
στα Σεκάνια  την ερωτική της φιέστα κάνει
από τον Ατλαντικό  τα σμήνη ακούραστα  κωπηλατούν
στη Ζάκυνθο  τα αυγά  τους   εναποθέτουν
σε   λάκκους στην άμμο  τα  χώνουν
οι ηλιοαχτίδες θα τα κλωσήσουν
τα  μωρά  από τους εχθρούς όσα γλυτώνουν
και πάλι στον Ατλαντικό  ανταμώνουν
Οι δυτικές απόκρημνες ακτές
τις πιο φοβερές  αντίκρισαν  καταστροφές
όταν  βουνά στη θάλασσα βυθίστηκαν
τότε που του Εγκέλαδου τα κοσμογονικά  ρήγματα εσείστηκαν
πανάρχαιοι οικισμοί στα έγκατα  καταποντίστηκαν
τα Πελασγικά όμως φύλα  δεν πτοήθηκαν
στις κορυφές των  βουνών  νέα  χωριά  χτίστηκαν
Το καλοκαίρι του 1953
σε μια ακτή     της Αχαΐας
άκουσα στα έγκατα τον απόκοσμο
του Εγκέλαδου  βρυχηθμό
τότε   η Ζάκυνθος σχεδόν ισοπεδώθηκε  από το σεισμό
και  η πυρκαγιά συμπλήρωσε την καταστροφή
νόμισα ότι   άνοιξε  κάτω από τα πόδια μου
η γη να για με καταπιεί
Εδώ  όλα   εκπέμπουν  αρμονία
καλλίφωνοι τραγουδιστές  νότες χαράς σκορπάνε
ευτυχία
μουσικά ηχεί η ψυχή του Ζακυνθινού
αξιοθέατη η πόλη,  η προκυμαία   και η   πλατεία Σολωμού
Ζάκυνθος πανέμορφο νησί
το «φιόρο του Λαβάντε»
άνθρωποι   να σε  θαυμάσουν  έρχονται
από όλης της γης τις πάντες
όμως  ο  άκρατος τουρισμός
φέρνει την καταστροφή σου
στο  μέτρο  και στη  αειφόρο  ανάπτυξη
εκεί και  η  προκοπή  σου
Ζάκυνθος  μου αγαπημένη
φεύγω με την καρδιά σφιγμένη
στα σκουπίδια οι άθλιοι σέχουν τώρα βυθισμένη
ανίκανοι   καρεκλοκένταυροι  , φθηνοί ηγετίσκοι
σωροί οι   σκουπιδαριές   στους δρόμους  όπου κι’ αν στρίψεις
«νησί των σκουπιδιών»  σε  έχουν   καταντήσει
Κοιμούνται  υπό μανδραγόρα  οι Αρχές ;
εστίες  άκρως  μολυσματικές οι σκουπιδαριές;
εικόνα  εξαιρετικά  αντιαισθητική !!
λύση απλή και μοναδική η υγειονομική ταφή
και που τα βλέπεις  σε πιάνει αναγούλα
πρωτοβουλία των κατοίκων απαιτεί  συλλογική
γιατί δεν  ευαισθητοποιήθηκε  ακόμη   η αθηναϊκή  «τουβούλα»;
αίσχος για τις αρχές και ντροπή για τους πολίτες
στη γρήγορη συγκομιδή ας ευχηθούμε
πριν πλακώσουν οι τουρίστες
Όποιος    Μπόχαλη ,   Τσιλιβί ,   Τράνη και το   Κερί
δεν έχει επισκεφθεί
το Γέρακα ,   Καμπί και το Μαραθονήσι,
στο Ναυάγιο δεν  έπλευσε
και στις Γαλάζιες   Σπηλιές στην απόκρημνη  δύση
και  όποιος  δεν   έζησε  την νυκτερινή ζωή
την Ζάκυνθο δεν   έχει γευθεί ούτε την έχει γνωρίσει
μουσωδία  πουλιών  όποιος με  Ζακυνθινό
συγκρότημα γλεντήσει
με την δεύτερη  επίσκεψη σου συνιστώ να την… περπατήσεις
είμαι βέβαιος     στην καρδιά σου η Ζάκυνθος  θα  μπει
και  πολύ  θα την αγαπήσεις.
*Αμφικτύων
23/4/2017
*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,
Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών
http://amphiktyon.blogspot.com/
Παρακαλούμε να μας ενημερώσετε με μήνυμά σας αν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημερωτικά email από το ιστολόγιό μας. «Σύμφωνα με το άρθρο 14 του Νόμου 2672/98 (ΦΕΚ 290 τεύχος Α) το e-mail αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί spam διότι περιέχει τα στοιχεία του αποστολέα και δυνατότητα διαγραφής από τη λίστα παραληπτών.»

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΣΟΤΣΙ : Διώχθηκε 17 ἐτῶν, ὑπέφερε ἀθῶος…

Tεκμηριωνει Ο Κωστας Μαυροπουλος
Συγγραφεας - Δημοσιογραφος

Στά χέρια μου φθασε να ποίημα, γραμμένο πό τόν ντουάρντ Βσεβαλόντοβιτς στόμιν, ναν Ρσο, ποος θεραπευόταν μαζί μέ τόν θεον λέξανδρον, στόν διον θάλαμον το Κεντρικο πιστημονικοερευνητικο νστιτούτου Αματολογίας καί νδοκρινολογίας τς Μόσχας, τόν Μάϊο το 1977:

Στόν λέξανδρο Πολιτίδη το ωάννου:
                                                                   Διώχθηκε 17 τν,
                                                                  πέφερε θος…

         λόψυχα συνταράχθηκα
π’ τς ζως σου τά δεινά,
καί σο σ΄ κουγα πιό κάτω,
μαζί σου μ’ δεσαν πολλά.
Στό Σότσι, θέρετρο το Νότου,
σ’ ντυπωσιάζει γιαλός,
ο ρωματισμένες νύχτες,
χεριν νθρώπινων καρπός.
Πανάξια τέκνα τς λλάδας,
ζοσαν δ πό παλιά,
κατάκτησαν ετοράχες,
νοιξαν τονελ σέ βουνά.
γρότες λληνες μοχθοσαν,
μήπως γι’ ατό κάθε καρπός,
στάρι καί φροτα φθονοσαν
καί ετυχοσε λαός;
Θάλασσα, γ, χάριζαν δρα,
ψαράδες φερναν ψαριές,
καμπάνες σήμαιναν τήν ρα,
πιστούς καλώντας σ’ κκλησιές.
Παλάτι, δίπλα σ’ κκλησιά,
χτισε πατέρας – τάμα.
Στό κιόσκι, κάτω π’ τήν δροσιά,
οκογένεια ντάμα:
Ο δελφές καί πατέρας,
μάνα ργυρ κι ο γιοί
δέν ναμέναν τέτοιο τέρας,
νά τούς ταράξη τήν ζωή.
Οννων ρδές τσιγκιζχάνοι,
μήτε καί Τούρκου γιαταγάνι
σς νοιξαν πληγές αώνιες,
λλά το Κόμπα ο πόνοιες.   
Τό ψέμα λήθειες σκοτώνει,
πλήττει τά σπίτια σάν λοιμός,
τούς Πολιτίδηδες σκορπίζει,
το Στάλιν κατατρεγμός.
Πο ’ναι τ’ δέλφια, πατέρας,
μήτε ο τάφοι θά βρεθον, 
σύντομα φεύγει καί μάνα,
στόν ορανό θ’ παντηθον;
σβησε τσι γενιά σου,
σύ πέζησες καί ζες.
Μλλον στήν νιότη τό φείλεις,
στήν ρώμη σώματος, ψυχς!
ντεξες ψύχος, πείνα, δίνες,
γύρισες πίσω ζωντανός!
Καί ξεπερνώντας τά δεινά,
στία φτιαξες, παιδιά.
Καθένας δέν μπορε ν’ ντέξη,
μήτε κι γώ, ελικρινά!..
ρα, χωρίς τσαλωσύνη,
καί ρίζες τς ζως βαθιές,
δέν θάχτιζαν Γραικοί Κεντάου,
νά ’χη το Σότσι τίς πρασιές.
Γερή τοῦ Ἕλληνα ψυχή,
λαός το Γλέζου, το μήρου,
σέ θάλαμο νοσοκομείου, 
Πολιτίδης μήν βρεθ!
μως, χωρίς τήν κλινική,                        
πς θά γινόταν νά βρεθομε;
Ποιανού βιβλίου φωνή,
θά βοηθοσαν νά τά πομε;
Εγνωμον τήν κλινική,
που βρεθήκαμε μαζί,
σταυρόλεξα, κε στόν κπο,
λύναμ’ ντάμα, στήν στιγμή.
σουνα πρόκριτος δικαίως,
Πρόεδρος, χάρη στό μυαλό,
γιά τό πέρμετρό σου θος,
μόφωνο τό εχαριστ!
Καλά νά ζήσης στό Κεντάου,
σέ φίλους διάβαζε στροφές,
στόν θάλαμο τς κλινικς μας,
πίναμε τσάϊ, νά τούς λές.
Στό Σότσι, ν τύχει καί βρεθ,
φήνοντας κτή, βουτιές,
θά πάω σπίτι σας νά δ
τν Πολιτίδηδων σκιές,
γαλήνη, πάντηση νά ψάχνουν,
πάντηση, πού δέν τήν χω γώ!..

      Παραθέτω φωτοαντίγραφο τς τελευταίας σελίδας το προτύπου μέ τίς πογραφές, γιά το λόγου τό ληθές!
κτώβριος 2011



ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ : Διατί αἰσθάνομαι ὑπερήφανος


      Ἐλέω Θεοῦ, ἔχω δύο Πατρίδες: τήν Ἑλλάδαν, λόγω Ἑλλήνων γονέων προ-γόνών τε καί τήν Ρωσίαν, καθ’ ὅσον ἐγεννήθην εἰς τήν ρωσικήν παράκτιαν πόλιν Τουαψέ.  
      Κατά τήν παιδικήν μου ἡλικίαν, τά δίσεκτα ἔτη τῆς ναζιστικῆς Κατοχῆς τῆς Ἑλλάδος, παρακολουθώντας παρανόμως ραδιοφωνικές ἐκπομπές, ἐπηρεασμέ-νός ἀπό τίς νίκες τοῦ «Κόκκινου Στρατοῦ» καί τά ἐπιστημονικοῦ ἐπιπέδου συνθήματα τῶν κομμουνιστῶν, ἀκόμα καί κατά τήν ἀνώριμον ἀνδρικήν πλέον ἡλικίαν, χωρίς ποτέ νά διαβάσω Μάρξ, Λένιν, Στάλιν κλπ, ὑπῆρξα κομμουνι-στής!
      Τόν Αὔγουστον τοῦ 1961, ἀκολουθώντας τούς γονεῖς μου, μετέβην εἰς τήν ΕΣΣΔ διά μόνιμον ἐγκατάστασιν καί μετά ἀπό πολλές περιπέτειες μέ προ-σέλαβαν κατ’ ἀρχάς ὡς ἐκφωνητήν εἰς τήν Ἑλληνικήν σύνταξιν τοῦ Κεντρικοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Μόσχας, ἐξελίχθην δέ, ὡς μεταφραστής Ἀνωτάτης κατηγορίας καί δημοσιογράφος. Παραλλήλως, ἐδίδαξα εἰς δύο ΑΕΙ τῆς ΕΣΣΔ: τό Κρατικόν Ἰνστιτοῦτον Διεθνῶν Σχέσεων τῆς Μόσχας καί τό Πανεπιστήμιον «Φιλίας τῶν Λαῶν» Πατρίς Λουμούμπα.
      Ὅταν διάβασα ὅμως Μάρξ, Λένιν, Στάλιν κλπ, καί ἐβίωσα τήν πραγματικό-τηταν, μετεξελίχθην εἰς ἀντικομμουνιστήν, τήν δέ κομμουνιστικήν θεωρίαν τήν ὀνόμασα: Κομμουνιστίτιδαν!
      Βεβαίως, ὁ ἄγρυπνος ὀφθαλμός τῆς KGB παρακολουθοῦσε τήν ἐξέλιξίν μου, εἰς σημεῖον ὥστε νά ἐνδιαφερθῆ ὁ ἴδιος ὁ ἐπικεφαλῆς της, ὁ Γιούρυϊ Ἀντρώπωφ, γεγονός πού ἐβοήθησεν εἰς τόν ἀπρόσκωπτον ἐπαναπατρισμόν μου εἰς τήν Ἑλλάδαν, οἰκογενειακῶς!
      Ἡ πατρική οἰκία τῆς μητρός μου κατά τήν 15-ετήν παραμονήν μας εἰς τήν ΕΣΣΔ εἶχεν μετατραπεῖ εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμόν 1 πολυκλινικήν τῆς παρακτίου πό-λεως Σότσι, διαθέτοντας 20 δωμάτια.
      Τόν Ἀπρίλιον τοῦ 2016 ἔλαβα πρόσκλησιν τοῦ Πανεπιστημίου τῆς πόλεως Κρασνοντάρ, ὡς πρώην καθηγητής καί μέλος τοῦ Ἐπιστημονικοῦ Συμβουλίου τοῦ τμήματος τοῦ Πανρωσικοῦ Ἱδρύματος Ἐκπαιδεύσεως: «SUPER», πού εἶναι ἀρκτικόλεξον καί σημαίνει: Ἕνωσις Ἐπιστημόνων Παιδαγωγῶν τῆς Ρωσίας.
      Ἐπί τῇ εὐκαιρία, ἐπισκέφθηκα τό Σότσι διά νά ἀποθέσω ἄνθη εἰς τούς τά-φους τοῦ πατρός μου, τῶν νονῶν μου καί συγγενῶν. Ἡ πατρική οἰκία τῆς μητρός μου ἀνακαινίζετο, λόγω μεταφορᾶς τῆς Πολυκλινικῆς ὑπ’ ἀριθμόν 1 τῆς πόλεως, μέ προορισμόν νά στεγάση Μουσεῖον Τέχνης.
      Ἐπιστρέφοντας εἰς τήν Ἑλλάδαν ἐπικοινώνησα μέ τήν Διευθύντριαν τοῦ Μουσείου Ξένια Γκαράνινα, ἡ ὁποία ἔδωσε τήν ἠλεκτρονικήν μου διεύθυνσιν εἰς τόν Ἀρχαιολόγον Ἀντρέϊ Κιζίλωφ, ὁ ὁποῖος, σύν τοῖς ἄλλοις, μο ἀπέστειλε τό κάτωθι ἀπόσπασμα ἀπό τήν ἐπικοινωνίαν του μέ τήν σύνταξιν «Кругозор» (Ὁρίζων), τό ὁποῖον παραθέτω εἰς τό πρότυπον καί ἀκολουθεῖ ἡ μετάφρασίς μου:





К десятой пластинке и странице 16:
Перебирая коробки с плёнками звуковых страниц «Кругозора», нередко можно встретить на их этикетках загадочное слово «Мавропулос». Грек Костя Мавропулос был моим знакомцем из солнечного края чистой Эгейской воды. Настолько чистой и звонкой воды, что работал диктором в греческой редакции Московского радио. Политических его пристрастий я не знал, ими не интересовался, ибо он Танцевал. И не какую-нибудь ламбаду, которая лишь до немыслимости развивает гибкость тазобе-дренного сустава. Он танцевал сиртаки. Поскольку этот танец не инди-видуальный, но общественный, требующий, как минимум, пары, поведаю тебе, о читатель, о его, Кости, жене. Её звали Зина. Прекрасная жена, но не гречанка, а простая русская в возвышенном, некрасовском смысле баба, звукооператор, как и я тогда. О, как она его любила, как любила, постоянно доказывая это на деле. Иногда Костя бывал бледноват… Однако, о сиртаки. Это было в их кухне, где мы все собирались, и куда нас доставил тот такси-экипаж… Кухня была маленькая. Но раздавались аккорды имени Микиса Теодоракиса, и, стоя рядом, положив руки на плечи друг другу, Зина и Костя открывали серию ритуальных, невероятно плавных и одновременно ритмичных движений, известных сегодня всему миру. Быстро переступив одной ногою в сторону и медленно подтягивая другую, слегка приседая и резко распрямляясь, они, невеликие ростом, вырастали до олимпийских высот. Они заводили ногу за ногу во встре-чном кросс-шассе, расходились и снова сливались, скользя и слегка подскакивая. Они священнодействовали. И исчезала кухня, растворя-лись очертания вульгарной газовой плиты (plitos vulgaris gazos). Исчезала Костина кацавейка на меху, превратившись в белоснежный хитон (χιτονος). Наманикюренные Зинины ногти овеществляли гениаль-ный гекзаметр Гомера: «Встала из мрака младая, с перстами пурпурными Эос…» Это были не Костя и Зина, а Костас и прекрасная Елена-Зинаида Мавропулос, и греческие боги, совместно с полубогами, аплодировали им, как на открытии Афинской Олимпиады. Мы тоже…
Недавно я узнал о его судьбе: «Костас Мавропулос, журналист, писатель, переводчик и общественный деятель, засланный в Грецию в качестве агента КГБ, оказавшись на исторической родине, нашёл в себе мужество отвергнуть сотрудничество с тоталитарным режимом, хотя многие его бывшие коллеги, спокойно получив свои «тридцать серебряников», теперь значатся среди богатейших людей страны». Уверен, что это во многом потому, что он танцевал сиртаки.


Μετάφρασις:
Εἰς τόν δέκατον δίσκον καί σελίδαν 16:
      Ἐξετάζοντας ἀλληλοδιαδόχως τά κιβώτια μέ τίς ταινίες τῶν ἠχητικῶν σε-λίδων τοῦ περιοδικοῦ «Ὁρίζων», συχνάκις ἀπαντᾶς εἰς τίς ἐτικέτες τήν αἰνι-γματικήν λέξιν «Μαυρόπουλος». Ὁ Ἕλλην Κώστας Μαυρόπουλος ἦτο γνωστός μου ἀπό τόν ἡλιόλουστον τόπον τῶν κρυστάλλινων ὑδάτων τοῦ Αἰγαίου. Τά ὕδατα αὐτά ἦσαν τόσον κρυστάλλινα καί ἠχηρά, πού ἠργάσθη ὡς ἐκφωνητής  εἰς τήν Ἑλληνικήν σύνταξιν τοῦ ραδιοφωνικοῦ σταθμοῦ τῆς Μόσχας. Τίς πολι-τικές του ἀντιλήψεις δέν τίς γνώριζα, διότι δέν μέ ἐνδιέφεραν, ἐπειδή ἐκεῖνος Χόρευε. Δέν χόρευε κάποια Λαμπάντα, πού ἀναπτύσσει μόνον τήν εὐλυγισίαν τῆς ἰσχιακῆς κλειδώσεως. Ἐκεῖνος χόρευε «συρτάκι». Καθ’ ὅσον αὐτός ὁ χορός δέν εἶναι ἀτομικός, ἀλλά συλλογικός, χρειάζεται τό ὀλιγοτερον ζεῦγος, σέ  ἐνημερώνω, ἀναγνώστα, διά τήν σύζυγον τοῦ Κώστα. Ὀνομαζόταν Ζήνα. Ἦτο θαυμάσια σύζυγος, ἀλλά δέν ἐπρόκειτο δι’ Ἑλληνίδαν, ἀλλά διά ἁπλήν Ρωσίδαν μέ τήν ὑψηλήν, ἀντίληψιν τοῦ Νεκράσωφ «γυναίκα», ἠχολήπτριαν, ὅπως καί ἐγώ τότε. Πόσον τόν ἀγαποῦσεν, τό ἀπεδείκνυε ἐμπράκτως.  Κάποτε, ὁ Κώστας ἐβυθίζετο εἰς σκέψεις…
      Ὠστόσον, ἅς ἐπανέλθωμεν εἰς τό συρτάκι. Αὐτό συνέβαινε εἰς τήν κουζί-ναν τους, ὅπου μᾶς μετέφερε κάποιο ταξί. Ἡ κουζίνα ἦτο μικρή. Ἀντηχοῦσαν οἱ συγχορδίες τοῦ Μίκη Θεοδωράκη καί ἱστάμενοι πλησίον, μέ τάς χείρας εἰς τούς ὤμους ἀλλήλων, ἡ Ζήνα καί ὁ Κώστας ἐπεδείκνυαν σειράν τελετουργι-κῶν, ἀπιθάνως ἁρμονικῶν καί ταυτοχρόνως ρυθμικῶν κινήσεων, γνωστές πλέον ἀνά τόν κόσμον. Ἀπλώνοντας γοργά τόν ἕναν πόδαν εἰς τό πλάϊ καί ἀργῶς πλησιάζοντας τόν ἄλλον, ἐλαφρῶς καθίζοντας καί ἀποτόμως ὑψώμενοι, παρά τό μικρόν ἀνάστημά των, μεταφέρονταν εἰς Ὀλύμπια ὕψη. Ἐκεῖνοι, σταυρώνοντας τούς πόδας τους, ἀπομακρύνονταν ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον καί ἐκ νέου συνδέονταν, ὀλισθαίνοντας καί ἐλαφρῶς πλησιάζοντας. Ἁπλῶς, ἱερου-ργοῦσαν. Ἡ κουζίνα ἐξαφανιζόταν, ἐξέλειπεν τό περίγραμμα τῆς κουζίνας ἀερίου. Ἐξαφανιζόταν τό γούνινον γιλέκο τοῦ Κώστα, μεταλλασσόμενον εἰς χιονόλευκον χιτώναν. Οἱ βαμμένοι ὄνυχες τῆς Ζήνας ὁροθετοῦσαν τό μεγαλο- φυές ἑξάμετρόν του Ὁμήρου: «ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ροδοδάκτυλος Ἠῶς…»
      Δέν ἦσαν ὁ Κώστας καί ἡ Ζήνα, ἀλλά ὁ Κώστας καί ἡ Πανέμορφη Ἑλένη- Ζηναΐς Μαυροπούλου καί οἱ Ἕλληνες Θεοί μέ τούς Ἡμιθέους, τούς χειροκρο-τοῦσαν, ὅπως εἰς τήν Ὀλυμπιάδαν τῶν Ἀθηνῶν. Καί ἐμεῖς…  
      Προσφάτως, ἔμαθα διά τήν ζωήν του: «Ὁ Κώστας Μαυρόπουλος, δημο-σιογράφος, συγγραφεύς, μεταφραστής καί κοινωνικός παράγων, ἀπεσταλμέ-νός εἰς τήν Ἑλλάδαν ὡς πράκτωρ τῆς  KGB, εὑρισκόμενος εἰς τήν ἱστορικήν του Πατρίδαν, εἶχεν τό θάρρος νά ἀπορρίψη τήν συνεργασίαν μέ τό ὁλοκλη-ρωτικόν καθεστώς, ἄν καί πολλοί πρώην συνεργάτες του, λαμβάνοντας τά «τριάκοντα ἀργύρια», σήμερον συμπεριλαμβάνονται μεταξύ τῶν πλουσιοτέ-ρων ἀτόμων τῆς χώρας».
      Εἶμαι βέβαιος ὅ,τι αὐτό ὀφείλεται κατά πολύ εἰς τό γεγονός, πώς ἐκεῖνος  χόρευε συρτάκι.
………………………………………………………………………………………………………………
      Ὅταν πρώην συνάδελφοι σέ θυμοῦνται μέ παρόμοιους λόγους, εἶναι νά μήν αἰσθάνεσαι ὑπερήφανος;

Κώστας Μαυρόπουλος

Δημοσιογράφος-συγγραφεύς