Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

ΣΟΤΣΙ : Διώχθηκε 17 ἐτῶν, ὑπέφερε ἀθῶος…

Tεκμηριωνει Ο Κωστας Μαυροπουλος
Συγγραφεας - Δημοσιογραφος

Στά χέρια μου φθασε να ποίημα, γραμμένο πό τόν ντουάρντ Βσεβαλόντοβιτς στόμιν, ναν Ρσο, ποος θεραπευόταν μαζί μέ τόν θεον λέξανδρον, στόν διον θάλαμον το Κεντρικο πιστημονικοερευνητικο νστιτούτου Αματολογίας καί νδοκρινολογίας τς Μόσχας, τόν Μάϊο το 1977:

Στόν λέξανδρο Πολιτίδη το ωάννου:
                                                                   Διώχθηκε 17 τν,
                                                                  πέφερε θος…

         λόψυχα συνταράχθηκα
π’ τς ζως σου τά δεινά,
καί σο σ΄ κουγα πιό κάτω,
μαζί σου μ’ δεσαν πολλά.
Στό Σότσι, θέρετρο το Νότου,
σ’ ντυπωσιάζει γιαλός,
ο ρωματισμένες νύχτες,
χεριν νθρώπινων καρπός.
Πανάξια τέκνα τς λλάδας,
ζοσαν δ πό παλιά,
κατάκτησαν ετοράχες,
νοιξαν τονελ σέ βουνά.
γρότες λληνες μοχθοσαν,
μήπως γι’ ατό κάθε καρπός,
στάρι καί φροτα φθονοσαν
καί ετυχοσε λαός;
Θάλασσα, γ, χάριζαν δρα,
ψαράδες φερναν ψαριές,
καμπάνες σήμαιναν τήν ρα,
πιστούς καλώντας σ’ κκλησιές.
Παλάτι, δίπλα σ’ κκλησιά,
χτισε πατέρας – τάμα.
Στό κιόσκι, κάτω π’ τήν δροσιά,
οκογένεια ντάμα:
Ο δελφές καί πατέρας,
μάνα ργυρ κι ο γιοί
δέν ναμέναν τέτοιο τέρας,
νά τούς ταράξη τήν ζωή.
Οννων ρδές τσιγκιζχάνοι,
μήτε καί Τούρκου γιαταγάνι
σς νοιξαν πληγές αώνιες,
λλά το Κόμπα ο πόνοιες.   
Τό ψέμα λήθειες σκοτώνει,
πλήττει τά σπίτια σάν λοιμός,
τούς Πολιτίδηδες σκορπίζει,
το Στάλιν κατατρεγμός.
Πο ’ναι τ’ δέλφια, πατέρας,
μήτε ο τάφοι θά βρεθον, 
σύντομα φεύγει καί μάνα,
στόν ορανό θ’ παντηθον;
σβησε τσι γενιά σου,
σύ πέζησες καί ζες.
Μλλον στήν νιότη τό φείλεις,
στήν ρώμη σώματος, ψυχς!
ντεξες ψύχος, πείνα, δίνες,
γύρισες πίσω ζωντανός!
Καί ξεπερνώντας τά δεινά,
στία φτιαξες, παιδιά.
Καθένας δέν μπορε ν’ ντέξη,
μήτε κι γώ, ελικρινά!..
ρα, χωρίς τσαλωσύνη,
καί ρίζες τς ζως βαθιές,
δέν θάχτιζαν Γραικοί Κεντάου,
νά ’χη το Σότσι τίς πρασιές.
Γερή τοῦ Ἕλληνα ψυχή,
λαός το Γλέζου, το μήρου,
σέ θάλαμο νοσοκομείου, 
Πολιτίδης μήν βρεθ!
μως, χωρίς τήν κλινική,                        
πς θά γινόταν νά βρεθομε;
Ποιανού βιβλίου φωνή,
θά βοηθοσαν νά τά πομε;
Εγνωμον τήν κλινική,
που βρεθήκαμε μαζί,
σταυρόλεξα, κε στόν κπο,
λύναμ’ ντάμα, στήν στιγμή.
σουνα πρόκριτος δικαίως,
Πρόεδρος, χάρη στό μυαλό,
γιά τό πέρμετρό σου θος,
μόφωνο τό εχαριστ!
Καλά νά ζήσης στό Κεντάου,
σέ φίλους διάβαζε στροφές,
στόν θάλαμο τς κλινικς μας,
πίναμε τσάϊ, νά τούς λές.
Στό Σότσι, ν τύχει καί βρεθ,
φήνοντας κτή, βουτιές,
θά πάω σπίτι σας νά δ
τν Πολιτίδηδων σκιές,
γαλήνη, πάντηση νά ψάχνουν,
πάντηση, πού δέν τήν χω γώ!..

      Παραθέτω φωτοαντίγραφο τς τελευταίας σελίδας το προτύπου μέ τίς πογραφές, γιά το λόγου τό ληθές!
κτώβριος 2011